пераклад з ангельскай Сені Стасюкевіч

I

Выпладак Фантазій
Забруджваючы ацэначнае
Парсюк Купідон     яго ружовая пыса
Корпаецца ў эратычным сьмецьці
“Даўным-даўно жылі-былі”
Вырывае пустазельле белае і дзюбаўвянчанае
Сярод барвінку што ўецца зашыты ў сьлізьневую абалонку

Я бы   вокам ў Бэнгальскім агні
Вечнасьцю ў сыгнальнай ракеце
Сузор’ямі ў акіяне
Чые рэкі цякуць не сьвяжэй
За струменьчык сьліны

Гэта падазроныя мейсцы 

Я павінная жыць у сваім ліхтарыку
Абцінаючы сублімінальнае мігаценьне
Цнатлівага   да мяхоў
Досьведу
Размаляванага    шкла

II

Скураны мех
У якім адвольная дваістасьць
Запакаваная
Усе заканчэньні маіх бясплённых імпульсаў
Нешта ў форме чалавека
Дзеля выпадковай вульгарнасьці простага назіральніка
Падобнага болей да гадзіньнікавага мэханізму
Што бяжыць супраць часу
За якім я не пасьпяваю
Ясікі маіх пальцаў сшэрхнулі ад фрэтынгу тваіх валасоў
Боскі дзьвярны дыванок
На парозе твайго розуму

III 

Магчыма мы зьядналіся
У стацыянарнай манаполіі моманту
Ці пераламілі плоць адна з адным
За блюзьнерскім сталом прычасьця
Дзе віно праліваецца на разбэшчаныя вусны
Магчыма мы нарадзілі мятліка
З штодзённымі навінамі
Надрукаванымі крывёю на ягоных крылах 

IV

Аднойчы ў мезаніне
Зорнае скляпеньне
Атуліла няўяўную сям’ю
Птушкападобных спаронаў
З чалавечымі глоткамі
І вачыма Мудрасьці 
Якія насілі чырвоныя сукенкі-абажуры
І ваўняныя валасы

Адна насіла дзіця
Ў слінгу з подбіўкай
Прывязанай стужкай з сарсанэту
Да ейных гусіных крылаў

Калі б толькі ня гэтыя агідныя цені
Я б жыла
Сярод іхняй вуьсцішнай мэблі
Каб навучыць іх распавядаць мне іхнія сакрэты
Пакуль не здагадалася
— павымятаць кодлу спрэс

V

Палунач апусташае вуліцу
Ад усіх акрамя нас
Траіх
І я ня ведаю шляху назад
Налева хлопец
—Адно крыло павымыванае дажджом
Іншае ніколі больш ня будзе чыстым—
Тузае дзьвярныя званкі каб нагадаць
Тым каму ўтульна
Направа аскет з арэолам
Прабіраючыся ў хаты
Дасьледуе раны ў пошуках душ
—Небарака ня можа мыцца ў гарачай вадзе—
І я ня ведаю які паварот абраць
Бо ты зьехаў да сябе дадому—першым

VII

Я ведаю лялькавода інтымна
І калі б ня гэтыя людзі
За якімі ты сочыш адным вокам
Ты бы мог глядзець проста на мяне
І Час павярнуўся б назад

VII

Мае ногі
Цмокаюць брук
Які адзіны застаўся ад тваёй хады
Вецер напіхвае накіпам зь белай вуліцы
Мае лёгкія і мае ноздры
Ўзрушаныя птушкі
Працягваюць палёт у ноч 
І ніколі не дасягаюць— — — — — — —

VIII

Я – гэта раўнівае сховішча недагаркаў
Якія асьвятлялі тваё падлеткавае навучаньне
— — — — — — — — — —
Па-за Боскімі вачыма
Магчыма
Ёсьць іншыя агні

IX

Калі мы ўзьнялі
Нашыя павекі на Каханьне
Космас
Каляровых галасоў

І сьмеху мёду
І спэрматазоідаў
У сарцавіне Нічога
У малацэ месяца

X

Валянчык і бадмінтонная ракетка
Трошачкі ружовага каханьня
І пер’е параскіданае

XI

Дарагі мой    на тваю спагаду
Наш Сусьвет
Гэта толькі
Бескаляровая цыбуля
Якую ты распранаеш
Абалонка за абалонкай
Пакідаючы
Нудлівы пах 
На тваіх моцных руках