пераклалі з гішпанскай Кірыл Булай і Соня Бойка

я што лічыць гіпэрмэтрапію прымальнай формай існаваньня й стараецца быць неблагім чалавекам і ўсё вывучае этыку ды мэтаэтыку і я што плача над дэйвідам г’юмам і занядбаным хартом і занядбаным старым і забрудненьнем памётам курэй і іх брыдкімі клеткамі памерам з аркуш А4 й іх ліпкімі чумамі з субкантынэнт і я што верыць у кучары пусткаў й ня ведае нічога й пытае сябе што рабіць бязь неба й бязь леніна й са сьветам расчасаным супраць ссохлай шэрсьці і як дакрануцца яго старажытных касьцей й яго праксісу й дыму яго непранікальнай красы і я што заўсёды адчувае прысутнасьць братазайбойнай сьцяны смаку умамі малака калі хоча насыпаць нядбайных і зычлівых словаў у паўраскрытую шапку жабрака ці музы́кі і досыць ведае каханьне і зацята борацца са сном і ўва сьне за глабальную пандэмію прабачэньня й надзеі што зьнічшыць сьвет якім мы яго знаем раз і назаўжды і я што сьніць бязь меры сны характару бязь меры эратычнага, а часам і распуснага й ґвалтоўнага й ніколі не даруе свайму віду аўшвіц розу паркс нацыянальную дзяржаву грошы мёртвае дзіця і я што забывае ўсё і прапануе запаліць усім вам разам сьвечку каб помніць ўсё намі забытае і я што корпаецца ў пазе лёґасу і не знаходзіць там нічога і я што мае бацька́ А і бацька́ Б і брата і сястру і я што ўсё яшчэ ня ведае нічога пра сьмерць і пытае сябе што сьпяваць калі сутонее і што сьпяваць каб не абразіць згаладалага альбо празрыстага альбо жанчыну пад каменьнем агіды і я што дрыжыць у цнатлівай трывозе ў крытычны момант выбару любімай палітры колераў альбо любімай жывёлы альбо шчырага маральнага суджэньня ўсяго толькі аднаго шчырага маральнага суджэньня, я сьмяюся часткова ад зайздрасьці, часткова ад горычы, так, прызнаю, што сьмяюся часткова ад зайздрасьці, часткова ад горычы, часткова ад крыўды, над онталягічнай перакананасьцю сярэднявечнага чалавека. яго вочы спакойныя, кранальныя