Το όνειρο ξεπηδά από το χάος του ασυνείδητου ή και του Κόσμου — και ποια η σχέση τους; Αλλά για ποιο χάος μιλάμε; Της μυθολογίας, της ποίησης, της φιλοσοφίας, ή εκείνο που μελετά η επιστήμη?
Το όνειρο, η εκδήλωση του ριζικά ανοίκειου, αυτού που δεν μπορεί να θεματοποιηθεί, η ανευ υποκειμένου Ανοιχτότητα, όπου δεν υπάρχει εγώ, αιτιότητα, τοπικότητα, γραμμικός χρόνος και δυαδικές αντιθεσεις...
Στην ιστορία της ανθρώπινης σκέψης, τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική της έκφανση, αναδύεται διαρκώς η θεμελιώδης έριδα ανάμεσα στο Απόλυτο και το Σχετικό, στο Ένα και το Πολλαπλό.
Η μουσική του Μπαχ αποτυπώνει το Είναι ως νομοτέλεια. Η μουσική του Μπετόβεν αποτυπώνει το Είναι ως γίγνεσθαι. Η φιλοσοφική ενότητά τους αναδεικνύει το Είναι ως ζωντανή αντίφαση που γεννά δημιουργία.
Η ιστορία της φιλοσοφίας είναι, κατά κάποιον τρόπο, η ιστορία της διάκρισης: του υποκειμένου από το αντικείμενο, του ανθρώπου από τη φύση, του χρόνου από το αιώνιο.
