Так называецца новы пральны парашок багатай фірмы, якая рэкламуе сваю разнастайную прадукцыю ўсімі магчымымі спосабамі і не шкадуе для гэтага велізарных сродкаў. Сярод шматлікіх агентаў, што хадзілі па дамах з рэкламнымі лісткамі гэтага «Персіла» ў торбах, быў і адзін паэт.

Так, на адной паэзіі не пражывеш, і паняволі ён бярэцца за свецкія заняткі, якія знаходзіць звычайна ў раздзеле аб’яў сталічных газет. Дрэнна толькі тое, што справы гэтыя прыносяць мала, а стомы і смутку — шмат.

У гарачы ліпеньскі дзень, пасля поўдня, абіўшы амаль усе парогі дамоў у гарадскім прадмесці — з вынікамі і без іх, — паэт-агент выйшаў у бліжэйшае поле, кінуўся на траву, расцягнуўся і пачаў прагна глядзець у чысціню неба.

Неба, неба! Дык жа з-за яго, з-за гэтага неба, здарылася з ім усё гэта. Занадта жыў у нябёсах — таму і адстаў у зямным; за гэта і помсціла яму зямное. Хаця, з другога боку, варта пашкадаваць іншых, зямных людзей, якія не ведаюць таго захаплення, што нязменна выліваецца на яго з гэтай блакітнай бездані, якая дыхае глыбока. Што ж, добра хаця б тое, што гэтая вышэйшая сфера належыць яму; добра хаця б тое, што тут, у нябёсах, у яго нябёсах, няма месца справам, фірмам, агенцтвам і пральным парашкам!

І раптам… што гэта?! Быццам белая змяіная галава ўзнікла там нечакана, паўзла, звіваючыся, выцягнулася, і — літара, літары… нябачная рука піша ў небе… На імгненне прамільгнула думка: адкрыццё, боскае адкрыццё яму, ахвяры нябёс, у якасці кампенсацыі і ўзнагароды… Але жудаснае расчараванне не запаволіла з’явіцца: аэраплан апісваў кругі і выводзіў на блакіце белым газам адно гіганцкае слова — слова, што заняло амаль чвэрць небасхілу: Persil.

Крыніца: https://benyehuda.org/read/27750

Пра аўтара: Гершон Шофман (1880–1972) — выбітны габрэйскі пісьменнік, майстар кароткага апавядання і псіхалагічнай мініяцюры. Нарадзіўся ў Оршы.